Stijl

Iedereen presenteert zich op een heel eigen manier, heeft een eigen stijl van spreken en schrijven. Een auteur mag dan ook verwachten dat de redacteur respect heeft voor zijn of haar persoonlijke stijl. Ook al doktert de redacteur aan de tekst en verwijdert stijlfouten en -onvolkomenheden, na de behandeling mag het stuk niet zo veranderd zijn dat de schrijver zijn of haar geesteskind nauwelijks meer herkent.

Stijl en tijdgeest

Seneca

Je vraagt mij waarom in bepaalde perioden de stijl van spreken en schrijven zo achteruit gaat, en hoe het komt dat de mensen dan juist een voorkeur hebben voor bepaalde fouten, zodat op het ene moment een gezwollen manier van uiteenzetten in zwang is en op een ander tijdstip weer een brokkelige manier van spreken, in korte, ritmische regels als een lied. Waarom hebben de mensen nu eens plezier in een gedurfd en onwaarschijnlijk klinkend woordgebruik, dan weer in het lanceren van korte en suggestieve uitspraken die meer te denken dan te horen geven?

Er zijn ook mensen die hun uitspraken maar half afmaken en verwachten  dat zij indruk maken als hun bedoeling in de lucht blijft hangen en de toehoorder voor een raadsel stelt; er zijn er ook die hun zinnen al maar vasthouden en rekken; er zijn ook mensen die wel niet zelf zo ver gaan aan zulke zwakheden toe te geven – wat niet anders kan bij iemand die naar iets groots streeft – maar die er toch een zwak voor hebben.

Wat moet ik zeggen van een zinsbouw waarin woorden uitgesteld worden, zodat wij ze pas na lang wachten aan het eind van een zin te horen krijgen?

Ik wil niet, beste Lucilius, dat jij je al te veel zorgen maakt om woordkeurs en zinsbouw; ik weet wel iets dat je aandacht meer verdient. Let erop wat je schrijft en niet hoe je het schrijft.

Fragmenten uit Brieven aan Lucilius

Hier kun je schuiven en slepen met nieuwe inhoud of reeds bestaande inhoud verplaatsen.

Hulp nodig met starten Klik hier

Tweeduizend jaar geleden schreef de filosoof Seneca aan zijn vriend Lucillus:

 

‘Je moet ook bedenken dat er inzake stijl geen vaste regel bestaat: de levenswijze van de samenleving, die nooit lang dezelfde blijft, beïnvloedt de stijl.’